Eigentijdse iconografie

Heleen Verhoeven, De Hoge Raad, 2015

Heleen Verhoeven, De Hoge Raad, 2015

Verbeelding Nederlandse Reachtspraak, recht en onrecht

Helen Verhoeven maakt in opdracht een kolossaal schilderij over recht en onrecht voor het nieuwe gebouw van De Hoge Raad. Het hangt in de ontvangsthal. Het doek zit vol verwijzingen naar gewelddadige episodes uit de vaderlandse geschiedenis. Ze heeft zich voor haar schilderij maandenlang verdiept in de geschiedenis van de Nederlandse rechtspraak, waar ze nauwelijks iets vanaf wist. Speurwerk, bronnen uitspitten! En ze heeft spraakmakende zaken op het scheidsvlak van recht en onrecht onder de loep genomen. Als resultaat sieren nu de lijken van de gebroeders De Witt de wanden, maar ook een doodsportret van RAF-lid Ulrike Meinhof naar het werk van Dumas. En Dumas op haar beurt ontleende dit werk weer aan Gerhardt Richter en die weer aan een beeld in de krant… Eigentijdse iconografie dus. Een diepere laag met haar eigen verhalen. Wie is wie? En waar is Willem Alexander? (Die is er niet…).

Wit en mannelijk

Van de twintig rechters zijn er slechts vijf vrouw, zij zijn door Verhoeven doelbewust aan de zijlijn neergezet. Achter hen staat nog een vrouw, een moslima, in afwachting van de plaats die ze in de toekomst zal innemen. Voor de rest zijn het allemaal mannen, want ook De Hoge Raad is overwegend wit en mannelijk (zoals ook in de wereld van de kunst, zie onder Guerrilla Girls en recent onderzoek).

Barokke traditie

Het werk is tot stand gekomen dankzij de zogenoemde percentageregeling beeldende kunsten bij rijksgebouwen.  Liefst twee jaar heeft ze aan het immense doek gewerkt met haar afmeting van 6,47 x 4 meter. Dat is dus groter dan Rembrandts Nachtwacht!Ze treedt hiermee in de voetsporen van bijvoorbeeld Velasquez en Goya, die ook in opdracht van het Spaanse Hof werkte. Zoals zoveel andere meesters groepsportretten vastlegden. Bij het uitwerken heeft Heleen gebruik gemaakt van de Gulden Snede.

Advertenties