‘T is not too late to seek a newer world

A worldwide project, building bridges, seeking a newer world. An honour, I’m in! My entrees p. 36-37 and 48. Curated by Magdalena Brzezinska. All revenues on ISSUU and Linking Worlds.


https://lnkd.in/e7qeC6a
✓ https://sites.google.com/view/linking-worlds/home

Changes

I have passed the age where adulthood makes children’s bones rattle like the bars of a cage. What I leave of myself from that time, cannot be taken back. What’s behind me stays there.

Tipping point, dividing line, conflicting wishes: live, die, go back and redo my life and change everything, repeat my life and change nothing. Tipping point, where in the past I can put a sign that says ‘here, this is where my flight started’ I don’t know. The past – traversed so recently – has not yet settled down, as if it still foams in its wake.

I look ahead and there is the horizon. I look back. There is also a horizon there. I am naturally connected to my future. Each course is dictated by the previous, drawing an erratic, unbroken line of reactions through one’s life. Most of what we do, nobody sees. No one knows more than a fraction of what we think. If you continue, everything will evaporate. The earth, the truth, is hidden behind a mist of oblivion. Like the Northern Lights, like the moon hanging by its sides. The stars, lanterns hung by the past, so that the lost can find their way back.

Sometimes I want to escape the system of the past, from all the chain reactions. I want to be the big bang. However, a beginning is not a fixed point, it is fluid. Without us even noticing it’s there, it’s happening all the time, it is there.

I find an answer to the question I can search for. Balance, the thrill of tilting back and forth, without racing speed. Willpower returns like a wayward hawk to the gauntlet. I come back from a slumber, trusting myself. As if a blindfold has been taken off, everything feels lighter.

I examine the difference between where I’m going and where I want to go. That’s where I’m taken by surprise by a ball of sparks that explodes like a life force, like blown dandelion fluff. There is no better reason to go back than to keep going. Life is in the gap between them. Turn and face the strange.

Admittedly, I don’t know if love is something you can find. I think love is something you believe.

True, the future does not wait.

            By Mieke van Os

 

Veranderingen

Ik ben de leeftijd gepasseerd waarop volwassenheid de botten van kinderen laat rammelen als de tralies van een kooi. Wat ik achterlaat van mezelf uit die tijd, kan niet worden teruggenomen. Wat achter mij ligt, blijft daar.

Omslagpunt, scheidslijn, tegenstrijdige wensen: leven, sterven, teruggaan en  mijn leven opnieuw doen en alles veranderen, mijn leven herhalen en niets veranderen.  Kantelpunt, waar ik in het verleden een bordje kan zetten dat zegt ‘hier, dit is waar mijn vlucht begon’, ik weet het niet. Het verleden – zo recent doorkruist – is er nog niet neergestreken, alsof het nog steeds in zijn kielzog schuimt.

Ik kijk vooruit en daar is de horizon. Ik kijk terug en ook daar is een horizon. Van nature ben ik verbonden met mijn toekomst. Elke koers wordt gedicteerd door de vorige en trekt een grillige, ononderbroken lijn van reacties door het leven heen. Het meeste van wat we doen, ziet niemand. Niemand weet meer dan een fractie van wat wij denken. Als je doorgaat, verdampt alles. De aarde, de waarheid, is verborgen achter een mist van vergetelheid. Zoals het Noorderlicht, zoals de maan die aan zijn zijden hangt. De sterren, lantaarns opgehangen door het verleden, opdat de verlorenen de weg terug kunnen vinden.

Soms wil ik even ontsnappen aan het systeem van vroeger, aan alle kettingreacties. Ik wil de grote oerknal zijn. Een begin is echter geen vast punt, het is vloeibaar. Zonder dat we het merken dat het er is, gebeurt het de hele tijd, het is er.

Ik vind een antwoord op de vraag waar ik naar kan zoeken. Ik ondervind balans, de sensatie van heen en weer kantelen. Vaart zonder racesnelheid. Wilskracht keert terug als een eigenzinnige havik naar de handschoen. Ik kom terug uit een slaap, mezelf vertrouwend. Alsof er een blinddoek is afgenomen, voelt alles lichter aan.

Ik onderzoek het verschil tussen waar ik heen ga en waar ik heen wil. Daar word ik door meegenomen, verrast door een bal van vonken die explodeert als een levenskracht, als opgeblazen paardenbloempluis. Er is geen betere reden om terug te gaan dan om door te gaan. Het leven is in de kloof daartussen. Draai je om en kijk naar het vreemde.

Toegegeven, ik weet niet of liefde iets is dat je kunt vinden. Ik denk dat liefde iets is dat je gelooft.

Toegegeven, de toekomst wacht niet.

Door Mieke van Os

Advertentie