Sterk spul

Sommige bijvoeglijke naamwoorden kun je versterken door er een woordje voor te zetten. Als het echt koud is, is het ijskoud. Als iets heel zoet is, is het mierzoet. En als je heel naakt bent, ben je spiernaakt.

 

Variant Sterk Spul

Ja ja: de regels: bijvoeglijk naamwoorden zo kort mogelijk schrijven (groot / grote en dus niet met meer letters), stofnamen eindigen op -en (gouden)  en ze krijgen geen -e krijgen als ze staan tussen het lidwoord ‘een’ en een het-woord (een mooi meisje). En alle intensiveringen schrijf je aan elkaar, met uitzondering van sommige woorden waarvan het eerste lid een onvoltooid deelwoord is. Het is razendsnel, maar stinkend rijk. Het is kokendheet, maar tergend langzaam. Makkelijker kunnen we het niet maken, moeilijker wel! Want nu komt de uitdaging: hoeveel versterkende bijvoeglijk naamwoorden ontdek je per vierkant? Kun je er ook andere mee maken? Wat als je een aantal vierkanten gaat combineren: welke – misschien wel heel verrassende – superversterkingen ontstaan dan? Hoe zou jij die uitbeelden of illustreren? Je mag er je eigen collage van maken, dus kies er de voorwerpen, mensen, dieren, planten, halfdier-halfplant bij of wat je wilt. Want dat is ook nog een regel: versterkende bijvoeglijke naamwoorden zeggen iets over zelfstandig naamwoorden ofwel – juist ja – voorwerpen, mensen, dieren, planten, halfdier-halfplant-achtigen…..

Variant Dramaqueen

Omschrijf en geef het versterkende bijvoeglijke naamwoord  én beeld uit.

“Wat ben je als je heel ziek bent?” “Doodziek!”

“Als iets heel goedkoop is, dan is het?” “Spotgoedkoop!” 

Variant Doorschrijven

Schrijf een (grappig) stukje, waarin je tien woorden gebruikt, en draag elkaars stukje voor.  Voorbeeld:

“Zwaarverkouden en doodziek lag ik op bed. Het was bloedheet en mijn mond was kurkdroog. “Water”, smeekte ik. De bloedmooie verpleegster…” enzovoort.

 

Variant Op zijn Afrikaans

Laurel en Hardy, een is brandmaer en die ander een spekvet (Afrikaans)

Laurelhardy versterkend Afrikaans wikipedia

 

 

Advertenties

Dikke papverf

Missing link impastotechniek

Rembrandt van Rijn zorgde voor een revolutie in de schilderkunst met zijn impastotechniek. Zijn werk krijgt een 3-D effect door een dikke laag verf die zorgt voor een soort van reliëf in zijn meesterwerk. De verflaag steekt uit ten opzichte van het oppervlak, hierdoor reflecteert er meer licht. En lichtwerking is een van de meest kenmerkende kenmerken van Rembrandts werk. Hoe hij dat deed is nu drie eeuwen later ontdekt door een internationaal onderzoeksteam onder leiding van de TU Delft en het Rijksmuseum, dat gebruik heeft gemaakt van de European Synchrotron Radiation Facility (ESRF) in Grenoble.

Het geheim van de Meester

We wisten al dat hij het het impasto-effect bereikte met materialen die van oudsher beschikbaar waren op de zeventiende-eeuwse Nederlandse kleurstoffenmarkt, namelijk het pigment loodwit – een mengsel van Pb3(CO3)2·(OH)2 (hydrocerussiet) en PbCO3 (cerussiet) – en organische oplosmiddelen (vooral lijnzaadolie). Nu weten we ook het laatste geheime ingrediënt: Pb5(CO3)3O(OH)2 ofwel plumbonacriet. Deze stof is uiterst zeldzaam in historische verflagen. Plumbonacriet is aangetroffen in sommige monsters van schilderijen uit de twintigste eeuw en in een aangetast rood loodpigment in een schilderij van Van Gogh. Geen ongelukje of een verdwaald stofje, want onderzoek toont dat de toepassing het resultaat is van een bedoelde synthese. De aanwezigheid van plumbonacriet wijst op een alkalisch oplosmiddel. Op basis van historische teksten wordt gedacht dat Rembrandt voor dit doel loodoxide (loodglit) aan de olie toevoegde om een pasta-achtige verf te krijgen.  Al kunnen er bij het drogen van de verf ook allerlei nieuwe producten in een verf ontstaan. De vondst maakt het mogelijk om specifieke impasto-achtige monsters te gaan reconstrueren voor reparatie en veroudering.  Zowel in CO2-rijke en CO2-vrije atmosferen om te bekijken waar de carbonaten in plumbonacriet vandaan komen als ook in vochtige en droge omstandigheden om het effect van water te beoordelen. Vervalsers weten wat hun te doen staat:  al is nog onbekend of de stof zich voordoet in al zijn schilderijen. Ook dat wordt nader onderzocht.

Samenwerking

Het werk, onder leiding van de afdeling Materials Science and Engineering van de TU Delft en het Rijksmuseum, wordt uitgevoerd in samenwerking tussen de academische wereld (Institut de Recherche de Chimie van de Universiteit van Parijs en de Universiteit van Amsterdam), onderzoeksinstituten voor cultureel erfgoed (C2RMF: Centre de Recherche et des Restauration des Musées de France), musea (Rijksmuseum en Mauritshuis) en de ESRF.

Elders op dit blog:

Typex tekent op

Stripschapprijs 2019 winnaar

Typex gaf al eerder een mooie graphic novel uit over Rembrandt waarvoor hij de Stripschap-penning voor Album van het Jaar ontving.

Nu is de illustere Andy Warhol de hoofdpersoon in een feitelijke fictie. Deels berustend op feitjes, documentaires en boeken met een flinke scheut fantasie erdoorheen. Wat is feit? Wat niet?  Een dikke pil, maar liefst 568 bladzijden voor € 36,-. Net zoals Rembrandt lees je er niet zomaar doorheen. Er zitten veel lagen in.  Een kuitenbijtertje, 15+. Warhol in tien delen. Van Madonna, Mohammed Ali (wie?) tot Donald Trump, ze komen allemaal langs in zijn leven.

Groet en ontmoet

De Stripschapprijs wordt sinds 1974 jaarlijks toegekend aan een striptekenaar of tekstschrijver die zich buitengewoon verdienstelijk heeft gemaakt voor het beeldverhaal in het algemeen en het Nederlandse beeldverhaal in het bijzonder. De uitreiking is op 23 maart in de Utrechtse Jaarbeurshal.

Zie elders op dit blog:

Boy 7

Tijd speelt een belangrijke rol in de vertelde tijd van Boy 7. Het verhaal is niet chronologisch (en toen, en toen, en toen van begin tot eind) opgebouwd. Het verhaal bestaat uit een aantal tijdlijnen.

Tijdens de beelden van het verleden (het verhaal) zien we de flashbacks van het heden. Zo is er het heden van Sam. Hij wordt wakker in de trein en weet helemaal niks meer. Hij herinnert zich niet hoe hij in de trein komt, wie hij is en waar hij vandaan komt. Doordat hij geen ID kan laten zien in de trein, vlucht hij weg van de conducteurs. Dan is daar Lara (boy 8). Zij helpt  helpt hem verder, maar ook zij kan zich niks herinneren.

In een restaurantje krijgt hij van een serveerster een dagboek, waarin staat wie hij is en wat hij heeft meegemaakt. Hij begint te lezen en we zien tijdens de film in flashbacks dat hij naar school gaat. Ondertussen verschijnt hij op de televisie als dader van de moord op Willem van Geer. De minister van volksgezondheid is vermoord en hij gezien wordt als de verdachte. Willem is hoofd van de terroristenbestrijding, woonachtig in Den Haag, en een laffe man. Hij wil eigenlijk niet meedoen met de terreurzaken van premier Sassen, is het dan ook niet met hem eens, maar hij durft niet echt tegen de premier in te gaan. Een premier die macht, controle en strengere wetten wil hebben. Om dat voor elkaar te krijgen pleegt hij een aanslag op zijn eigen regeringsgebouw, deze aanslag laat hij door de masters doen. Net zoals hij De Geer laat doden door de masters. Hoewel De Geer werd vermoord door een andere master (geslaagde gechipte), moet Sam van Zero (de trainer die opdracht geeft aan de gechipte jongens, hen traint en met ze meegaat op pad om missies te voltooien)  voor het beeld gaan staan, zodat hij als dader wordt gezien).

Sam vlucht weg uit het restaurant en komt in een verlaten huis terecht. In dit verlaten huis zien we tijdens de flashbacks in de film dat Lara ook in het huis gekomen is bij Sam en dat Sam verder zijn dagboek aan het lezen is. Zo ontdekt hij dat Lara en hij verliefd op elkaar waren en dat zij Lara heet. In het heden leest hij in zijn dagboek over zijn verleden en zijn verblijf op het instituut. Hij ontdekt dat er een chip in hun hoofden zit, geplaatst in een soort van opvoedingsinstituut, waarin hij terecht is gekomen nadat hij door een paar studenten is benaderd om de website van het ministerie van veiligheid te hacken. Hij wordt echter betrapt en krijgt de schuld. In overleg met zijn moeder wordt besloten om hem naar een opvoedingsinstituut te sturen, als alternatief voor een gevangenisstraf.  In werkelijkheid blijkt dit helemaal geen opvoedingsinstituut te zijn. De jongens die op deze plek terechtkomen worden klaargestoomd om hun gave nog beter te versterken, zodat zij ingezet kunnen worden voor bepaalde missies, zoals aanslagen en moorden. De jongens zijn zover te krijgen doordat er een chip geplaatst in de nek wordt aangebracht, waardoor de jongens naar willekeur van de behandelaars worden ontdaan van hun geheugen. Door de chip zijn ze ook gevoelloos geworden waardoor ze geen moeite hebben om zonder schuld of scrupules bepaalde opdrachten te voeren, zoals het vermoorden van mensen. Het raakt hen niet en ze herinneren zich ook niets meer. Ze zijn verworden tot robots die worden getraind om hun speciale gaven te verfijnen als ‘wapen’ om nog sterker en gevaarlijker te worden. De directrice is mevrouw Vermunt. In het instituut is hij de zevende jongen, vandaar zijn naam Boy 7 en hij komt op een kamer met Louis (boy 11). Louis is dapper en slim en superhandig met sloten. Hij kan goed vechten en helpt Sam bij zijn onderzoek in het instituut. Samen met Louis gaat hij op ontdekkingstocht en merkt dat zijn chip al klaar ligt om bij hem te implanteren. Slim ruilt hij deze in voor een neutrale chip en ondertussen noteert hij alles wat hij heeft gezien in een notitieboekje, voor het geval hem toch nog iets overkomt. Hij geeft het boekje aan Louis, die het voor hem moet bewaren. Zero – de oppertrainer – komt erachter dat Sam rondgesnuffeld heeft. Hij zoekt Sam op en verdooft hem. Als Sam weer bijkomt, komt hij erachter dat de blanco chip werkt, er gebeurt niks, maar hij moet nu wel doen alsof. Hij krijgt les van Marit, die hem leert om nog beter te worden in het hacken. Ze weet wat er allemaal speelt, maar gaat er niet tegen in. In het heden leest hij zijn verhaal verder tot aan de moord op Marit, zijn lerares.

Verder heeft Sam niets meer opgeschreven. Want tijdens zijn vlucht de trein in op zijn missie naar het ministerie van volksgezondheid  zijn ook Zero en de andere masters de trein ingestapt. Inmiddels weet Zero van Lara dat Boy 7 zijn geheugen nog had en in de trein wordt alsnog de echte chip geplaatst en herinnert hij zich dus niets meer. Sam weet de chip uit zijn nek te verwijderen en krijgt daarmee zijn herinneringen terug. Met Lara haalt hij de usb flashdrive op die hij eerder tussen de rails heeft gelegd op. Lara keert zich tegen Sam en richt een pistool op hem, waardoor Zero hem gevangen kan nemen en de stick afpakt. Te laat, Sam heeft alle informatie en foto’s naar alle klanten van de tien grootste providers heeft gestuurd. Lara krijgt de opdracht om hem te doden, maar Sam vecht terug, kust haar en Lara krijgt ook haar herinneringen weer terug. Ze worden beiden aangevallen door Louis, want ook hij heeft een chip gekregen, maar door kortsluiting raakt zijn chip beschadigd en wordt hij weer zichzelf.

De film is gebaseerd op het boek Boy 7 dat geschreven is door Mirjam Mous. In 2009 is het voor het eerst gepubliceerd en het was meteen een succes. Een SF-thriller voor de jeugd. Die was er nog niet.  De film heeft nog wat elementen van het boek, maar kent een geheel eigen verhaallijn.  Het verhaal van de film speelt zich af in de verre toekomst, waarin Nederland een machtsstaat is geworden en waar de sociale, economische en politieke invloeden heel erg gecontroleerd worden door de politie.

In de diepte van bouwstenen

beoordelingswoorden

 

Kunst en politiek: gescheiden / verbonden

War on Terror en propaganda in de 21e eeuw

Kunstenaar Jonas Staal (34) onderzoekt de relatie tussen kunst, democratie en propaganda. Hij heeft de Charlotte Köhler Prijs 2016 gewonnen, een aanmoedigingsprijs voor jonge kunstenaars. “Een kunstwerk is voor mij nooit af, maar eerder een doorlopend proces: elk werk schept de voorwaarden voor de mogelijkheid van een volgend werk”.

Naast zijn kunstprojecten werkt Staal aan een proefschrift over kunst en propaganda in de 21ste eeuw.

Niet zo verwonderlijk misschien dat Jonas Staal geëngageerd is met onderwerpen rondom democratie en burgerschap. Zijn moeder is docent CKV en wellicht is dit ooit van invloed geweest op de weg die de kunstenaar is ingeslagen en zijn vader studeerde  niet-westerse sociologie en gaf daarin ook les op een hogeschool. Geen vraag, maar een gegeven.

“Dat heeft mij ertoe gebracht na te denken over kunst in een bredere politieke en maatschappelijke constellatie.”

“….Veel van de voorrechten die we nu als normatief zien zijn ooit volstrekt utopische modellen geweest, zoals gelijk stemrecht en gelijke toegang tot onderwijs. Als je het zo bekijkt, is een utopisch concept als het basisinkomen ineens ook geen onbereikbaar ideaal meer.”

“…In de nasleep van de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh groeide mijn politieke bewustzijn. Daar kon ik mijn kunst niet langer van loskoppelen”

“… Als we ons geen andere wereld kunnen verbeelden, kunnen we deze ook niet realiseren”

Macht en werelden in relatie tot kunst

De War on Terror dwingt mensen te denken in termen van “Wij tegen Zij”, door een continue dreiging van aanstaande aanslagen te creëren. Terroristische daden, nucleaire aanslagen, biologische oorlogsvoering, anthraxbrieven en cyberaanvallen zijn dagelijks nieuws. Deze voortdurende constructie van vijandbeelden voedt nieuwe vormen van nationalisme en mensen worden door de berichtgeving in de media meegenomen om oorlogsvoering in het binnen- en buitenland te steunen omwille van democratisch gekozen regimes. Ondersteunende krachtige verbeeldingen van terreur worden gecreëerd door culturele praktijkbeoefenaars, zoals theatermakers, game designers, filmmakers en beeldend kunstenaars. Zonder oordeel te vormen, is het wel iets om bij stil te staan.

Kunst en politiek zijn sinds mensenheugenis met elkaar verbonden. Vele kunstenaars hielden en houden zich ermee bezig. Een tijd is het not-done geweest, omdat propaganda op de loer ligt. En dat is ook niet denkbeeldig, want hele oorlogen worden uitgevochten in de media.  Grote en kleine ‘oorlogen’: hoe ga je om met minderheden? Met andersdenkenden? Met afscheidingsbewegingen? Staal gebruikt zijn verbeeldingskracht voor het creëren van een ruimte waarin kunst niet alleen vragen over de wereld stelt, maar waarin zij ingezet wordt als mogelijkheid om nieuwe werelden en visies te verbeelden.

Hij gaat daarin ver. Het gaat hem om het fundamentele principe dat de politiek van blacklisting zelf een radicaal anti-democratische component van onze statelijke politiek vormt. In 2012 richt Staal New World Summit op, een artistieke en politieke organisatie die zich bezig houdt met het bedenken en vormgeven van alternative parliaments waar organisaties terecht kunnen die zich buiten een democratisch systeem bevinden. New World Summit organiseert debatten voor gemeenschappen die om welke reden dan ook geen toegang hebben tot een democratisch gekozen parlement. Voor iedere bijeenkomst wordt in samenwerking met architect Paul Kuipers een alternatief parlement getest. Sinds de oprichting in 2012 vonden er Summits plaats in Berlijn, Leiden, Kochi (India), Brussel, Derik (Rovaja, een door Syrië niet erkende, onafhankelijke staat) en Utrecht.

Een van de projecten waar hij nu mee bezig is, is het ontwikkelen van een alternatief parlement in Noord-Syrië. Een nieuwe Agora.

De beweging wil vanuit de conditie van stateloosheid kijken welke toekomst het concept ‘staat’ heeft in een tijdperk waarin de staat zich in een veelheid van crisissen bevindt. Hij bevraagt waarom een systeem is zoals het is en stelt het ter discussie. De gedachte is: de grenzen van deze wereld zijn niet natuurlijk. Ze zijn gecreëerd door mensen en kunnen dus ook weer veranderd worden door mensen. Zijn werk is regelmatig aanleiding geweest voor publiek debat. Zo werd hij na zijn project rondom Wilders gearresteerd en drie jaar lang vervolgd voor ‘bedreiging met de dood van een lid van de Staten-Generaal der Nederlanden’ en bij rechter vrijgesproken.

Zonder beeld kan de macht zich niet als zodanig herkenbaar maken

Naar het gelijkheidsideaal ook een onderschrift in bijvoorbeeld Turks, Marokkaans, Arabisch… ?

autobom1 Rotterdam (2006)

De Geert Wilders Werken (2005- 2008) foto Politiearchief Rotterdam

 

 

 

 

 

 

Het is zijn overtuiging dat de kunst onlosmakelijk met de politiek, met de macht is verstrengeld. Zo stelt hij  dat de kunst en de politiek een co-auteurschap vervullen in het vormgeven van de wereld zoals wij die kennen – bewust of niet; een wereld die gedefinieerd wordt door de democratische ideologie: het democratisme. En andersom; denk hierbij aan het verband tussen kunst en dictatoriale regimes uit de twintigste eeuw. Zo verbeelden filmmaker Leni Riefenstahl en architect Albert Speer de macht van Hitler.

Een vraag die hiermee samenhangt is het belang van een persoonscultus binnen populistische politieke stromingen en binnen de politiek in het algemeen.

L’Art pour l’art? Kunst souverein…. hoe neutraal is kunst? 

In reactie hierop is de regel nu misschien eerder dat van de kunst wordt verwacht dat ze open en tolerant is en geen instrument is of wordt  van dogma’s en niet-democratische-ideologieën. Een tegenpool vormt voor  en van propaganda. Zijn dit niet twee zijden van een medaille?

Cultuur inspireert, verbindt en zet aan tot nadenken, daarmee is het van grote waarde voor de samenleving. (PvdA)

Omdat een bloeiend, divers en kwalitatief hoogstaand kunstaanbod in sterke mate kan bijdragen aan het maatschappelijk welzijn is een substantieel staatsaandeel in de financiering van kunst verdedigbaar. (VVD)

Kunst, cultuur en erfgoed kunnen verbinden en onderscheiden. Ze helpen een samenleving om voortdurend op zichzelf te reflecteren. (D66)

Is het pleit bezorgen van deze ‘democratische vrijheid’ en ‘ideologische onafhankelijkheid’ als kernwaarden van het democratisme ook niet een vorm van ‘propaganda’ ? Namelijk het verbeelden van de democratische macht? Een macht die weliswaar niet is gestoeld op de visie van één partij of persoon, maar een macht die gestoeld is op consensuspolitiek. De opmerking van Staal in de Groene Amsterdammer van 28 oktober 2009 geeft mij te denken: hoe zit het met kunst en politieke verbeelding in Nederland?

Het gelijkheidsideaal, de vrijheid van meningsuiting en het recht vrijelijk elke religie te mogen belijden staan onvermijdelijk continu in spanning tot elkaar. [….] Het betekent dat de kunst net als de politiek vorm geeft aan de systemen waarin en waardoor wij leven. De kunst draagt dan verantwoordelijkheid voor de politiek, zoals de politiek dat voor de kunst doet.

Staal is lid van de Akademie van Kunsten

De geschiedenis van het woord terrorisme

Parliament Spaces (Dutch Design Awards Finalist, 2017)

Als de meerderheid gelooft dat een slechte dictator een goed man is, mag hij dan aan de macht komen? Kun je de baas over iemand zijn? Bestaan er slechte mensen? Waar komen ‘goed’ en ‘kwaad’ vandaan? Zouden mensen zich goed gedragen als er geen regels waren? Is het soms goed om geweld te gebruiken?  Is jouw mening altijd waar?

 

.

Dementiesimulator Into D’mentia

Dementiebril VR

Ik zou zo graag een keer een dag in zijn hoofd willen kruipen, zodat ik kan begrijpen wat hij meemaakt”.

Een simulatiefilm op een Virtual Reality-bril maakt het mogelijk even in de huid te kruipen van iemand die dementie heeft. Wat helpt om je beter te kunnen inleven. Een eraan gekoppelde e-learning sessie ondersteunt de reflectie op de waargenomen situatie, waardoor iemand beter in staat is om zich een helpende houding eigen te maken. De Dementiebril is onder 35 naasten van mensen met dementie getest. Wat vond het testpanel van deze toepassing?

  • 80% vond de Dementiebril nuttig.

  • 70% voelde zich zekerder in het uitvoeren van de zorgtaak.

  • 75% kon zich beter verplaatsen in zijn of haar naaste met dementie.

  • 97% vond de Dementiebril eenvoudig te volgen

  • 95% vond de Dementiebril duidelijk

  • 86% vond de Dementiebril gebruiksvriendelijk

  • 72% was tevreden over de Dementiebril

  • 83% zou de Dementiebril aanbevelen aan anderen

Social design

Een toepassing die niet zozeer met kunst heeft te maken, mc23b6972-3270-4b9a-906f-f31a7319062c.jpg&h=&w=270aar wel met design en productontwikkeling.  Een product dat in nauwe samenwerking met mantelzorgers wordt gemaakt. Een vorm van Social Design, dat voorziet in een antwoord op de vraag van mantelzorgers: wat gaat er toch om in het hoofd van mijn dierbare? Hoe beleeft deze de wereld? Het pakket is landelijk beschikbaar.

Service en mantelzorgondersteuning op locatie

Zorgorganisaties kunnen een licentie aanschaffen op de Dementiebril. (De kosten zijn afhankelijk van het aantal personen dat er gebruik van maakt, waarvoor een staffel is afgesproken, variërend van €17,10 (n250) / € 14,47 (n1000) exclusief de begeleiding door de licentiehoudende instelling  eenmalige aanschafkosten licentie en aanschaf van eigen Virtual Reality-apparatuur ).

Het Trimbos-instituut ontwikkelde de Dementiebril in samenwerking met Stichting Into D’mentia, Coolminds en IJsfontein dankzij een subsidie van Alzheimer Nederland en het PGGM Stimuleringsfonds.

Onderzoekend ontwerpen en impact van aandacht

Meer dan over ontwerpend onderzoek gaat het hier over onderzoekend ontwerpen. Ontwerpen in en voor de zorg begint met een aandachtsvolle houding van ontwerpers.Een gebied met kansen en mogelijkheden. Professionals in de zorg weten vaak niet wat de mogelijkheden zijn op het gebied van design en zorg of ‘stellen geen vragen in die geest’ om de zorg te verbeteren.  Ontwerpers zijn in staat op een nieuwe, verfrissende manier te kijken en nieuwe verbanden te leggen. Vanuit ontwerpend denken kun je een nieuwe blik , een andere kijk, andere vragen toevoegen om samen een ervaringsrijk leven en prettige leefomgeving dichterbij te brengen. En samen is: ontwerper, bewoner / gebruiker en zorgverlener. Dan wordt duidelijk welke aannames ook echt zo werken. Want wat voor de een werkt, werkt voor een ander niet.Verbinding tussen al deze partijen is (nog) niet vanzelfsprekend.

Gerelateerde werkvorm elders op dit blog